وقتی جهان                                                           

ازریشه ی جهنم   

وآدم                                                                

ازعدم  

و سعی                                                                 

ازریشه های یأس می آید 

وقتی که یک تفاوت ساده                                         

درحرف

کفتار را                                         

به کفتر         

                  تبدیل می کند

بایدبه بی تفاوتی واژه ها                                           

                                   و واژه های بی طرفی                                              

   مثل نان            

             دل بست

   نان را                                                                   

ازهرطرف بخوانی       

                            نان است!!

زندگی شاید فقط یه لحظه باشه ....یه لحظه با تموم شادی ها و غم هاش.....

 مهم نیست که زندگی برات خوب یا بد باشه ...مهم اینه که نگاه تو به زندگی چه شکلیه؟؟؟

 میشه یه صانحه رو یه لطف دونست یا اونو فلاکت و اوج بدختی پنداشت!!!!!

 اما چه خوبه ما همه ی زشتی ها و زیبایی ها رو زیبا ببینیم و زندگی کنیم ....و .....زندگی کنیم ......

 این و بدونیم که زندگی اجبار نیست بلکه یه فرصته یه فرصت...... و..... یه...... بلیط !!!!

 یه بلیط برای ورود به یه شهر بازی !!!! یه شهر بازی با تموم خوبی ها و زیبایی هاش!!!!!

 اونی که زرنگ تره بلیطشو زودتر میگیره و فقط به فکر اون بلیطه!!!!؟؟؟؟؟؟!!!!!

 الان نوبت توست ..... بجنب  !!! داره دیر میشه ......

 .....................................

خدای من آخر چه میتوان کرد ...آخر از دستان من چه کاری بر می آید ......

هر روز پر پر شدن گل های نو رسیده و غنچه های زیبایش را میبینم ....

می بینم که چطور با آن اژدهاهای وحشتناک و ابلیسی بر سر مظلوم من می تازند ....

مگر گناهش چیست ؟؟ چه کار کرده که این همه درد سزاوار اوست ؟؟.........

گناهی بزرگ تر از اینکه می خواهد در خانه ی خویش بیاساید و شب را بدون درد، سر بر بالین نهد ؟؟؟

چرا کودک من نمی تواند همانند همه ی کودکان  با اسباب بازی های کهنه ی خویش بازی کند ؟

جز دو تکه سنگ آخر چه برایش مانده است ؟؟؟

اما ..................

او تسلیم نمی شود ....... می خواهد با همان تکه سنگ آن کافر های بی دین را از پا در آورد ......

چون او خدا را دارد و آنها فقط آن اژدها را ..............

و چه زیاد است فاصله ی این تا آن..........

اما من چه کنم ؟؟ من که اینجا و تو  ای مظلوم من آنجا ؟؟ چه فاصله هاست میان من و تو ..

اما ........

من برایت از همان خدایت رهاییت را می طلبم .............جز دعا و گریه و هم نوا شدن با تو

چه کار می توانم بکنم ؟؟؟؟؟

همه ی آدم ها آرزو های زیادی دارند ....اما خیلی وقتا آرزو هامون به یه رویایی که دست پیدا کردن

بهشون غیر ممکنه تبدیل میشن .... و این باعث میشه که هر وقت به اون آرزو فکر میکنیم دچار

افسوس و افسردگی بشیم...................... .

پس چه خوبه که ....... !

      ...سقف آرزوهامونو   تا جائی بالا ببریم  كه بتوانیم چراغی به آن نصب كنیم .......

............................................ چراغ امید .................................................

هیچ میدونید که در زندگی و .... دنیای ما آدمایی هستند که مثل قطار شهر بازی اند...

مثل قطاری که با اون بودن برات لذت بخشه ولی ... با اون نمیشه به جایی رسید ......

زندگی مثل یه امتحانه

ما می نویسیم  تصمیم می گیریم و پاک می کنیم

بعضی چیز ها پاک می شن

اما بعضی چیز ها هیچ وقت پاک نمی شن

شاید ما هم داریم یه چیزایی می نویسیم که فرداها آرزوی پاک کردنشو داریم

یا در حال کلنجار رفتن با برگه ی امتحان هستیم تابلکه بتوانیم  جواب هایی را که قبلا

در درست بودنشون شک نداشتیم  از برگه ی امتحانمون پا ک کنیم

اما غافل از اینکه ناگهان عزرائیل فریاد می زنه:

برگه ها بالا

هیچ میدونید محبت برای آدما مثل سوخت میمونه واسه ماشینا !

اگه یه ماشین سوخت نداشته باشه به هیج وجه قادر به حرکت نیست

و .....آدما نیز اگه از این نعمت الهی محروم بشن متوقف میمونن و....میمیرن!

پس هیچ وقت این سوخت الهی رو از هم دریغ نکنیم .........!!!!

زندگي يا همون افكار ما به يه ليوان آب نيمه مي مونه ما مي تونيم به نيمه ي خالي ليوان نگاه كنيم و

افسوس بخوريم و آواز نا اميدي و حسرت بكشيم يا اينكه .....به نيمه ي پر ليوان نگاه كنيم و........

شاد خوشحال از داشته هامون تو آسمون پرواز كنيم و صد ها بار خدا رو به خاطر نعماتش شكر كنيم.

ولي هر كسي بايد بدونه هيچكي همه ي ليوان آبش  پر نيست ....هيچكي ....!!

بدان كسي كه فزون از تو آرزو چه كني ؟    بدان نگر كه به حال تو آرزو مند است.

                                                                                                                                                           (رودكي)

ز مردم دل بگردان ياد خدا كن

خدا را وقت تنهايي صدا كن

در آن حالت كه اشكت ميچكد گرم

غنيمت دان و ما را هم دعا كن

مرد  بيچاره...

ساعت ها بود كه داشت يك سنگ رو مي تراشيد اما...هر كاري مي كرد صاف و نرم نمي شد....

ديگه خسته شده...فايده اي نداشت ...بازم صاف نمي شد...

حوصله اش سر رفت..دوباره مثل هميشه نارحتيشو برد پيش رود خونه..

يه گوشه ي رود خونه نشست.خروش آب و صداي خشن و مهربان اون توجهش رو به خودش جلب كرد.

سرش رو پايين آوردو توي رودخونه رو نگاه كرد ديد كه آب با نرمي و خونسردي

 دستاي صاف و زلالش رو به روي سنگ ها مي كشيد و سنگ هاي خشن رو صاف و نرم مي كرد.

شگفت زده شده بود ... او كه ساعت ها داشت روي يك سنگ كار مي كرد چرا نمي تونست مثل آب

اونارو شكل بده .....؟؟؟!!! اين بود كه از شدت نارحتي فرياد زد:

 (( !!!اي آب .....تو چطوري اين سنگارو صاف كردي؟؟چطور؟؟چرا من هر كاري ميكنم نمي تونم؟؟..

............چرا ؟؟؟؟!!!!! ))

بعد از چند لحظه صدايي از دل مادر مهربون آبي بيرون اومد كه مي گفت ((  فرزندم...راز موفقيت من..

عشق و علاقه به كارم و پشتكار و خستگي ناپذيري ام بوده است .......)).

اميد دارم بر درگاه حق كه ....هميشه سنگ هاي سخت و خشن سر راهتونو با ..عشق .. اميد ..

 پشتكار....و .... ايمان .... نرم و صاف و لطيف كنيد .....